توضیحات:
تحقیق با موضوع قوانین بین المللی جنگ
35صفحه قالب ورد قابل ویرایش
بخشی ازمتن:
مقدمه :
قوانین
بین المللی جنگ طی صدها سال جنگ و کشمکش میان انسانها با تدوین همزمان
قوانین در اواخر قرن نوزده گسترش یافت. اما این امر تا زمان خسارات کاملاً
گسترده خصوصیات فرهنگی جهانی دوم میسر نبود. در آن زمان جامعة بین الملل
نیاز به حفظ میراث فرهنگی در زمان جنگ را تأیید نمود. کنوانسیون لاهه
پیرامون حفظ مایملک فرهنگی در واقعة جنگ مسلحانه (1954) (کنوانسیون لاهه
1954) به همراه پروتکل های آن و پروتکلهای سال 1977 به کنوانسیون ژنو ،
چهارچوب مدونی را فراهم می نماید. همانگونه که مشاهده میشود، در قسمت
دیگری از قرن بیستم این قوانین با پیشرفتهای اخیر واقع در سال 2003 به
کندی تقویت شد. به هر حال ، علیرغم قوانین شدید و متعادل بین المللی به
خصوص خطاب به حفظ آن، ضرر و زیانهای وارده به میراث فرهنگی ادامه یافت.
در
جنگهای اخیر یوگسلاوی سابق و عراق باز هم میراث فرهنگی به غارت رفت و
فاجعة فرهنگی نیز در افغانستان رخ داد. واضح است که جنگ باز هم بی
ثباتیهای بسیاری را در بر می گیرد و بدون شک کشمکش انسانی و فعالیت نظامی
ادامه می یابد. این امر منجر به تمرکز شدید بر کارآیی قوانین بین المللی و
توانایی آنها برای حفظ میراث فرهنگی گرانبهای ما می گردد.
این
مقاله تاریخچه حفظ میراث فرهنگی بین المللی را بیان می نماید و به ارائه
جزئیات ویژگیهای خاص روی حفظ این میراث در زمان جنگ مسلحانه به همراه
اریابی اثر آنها میپردازد.
میراث
فرهنگی میتواند شامل اشیاء منقول و غیرمنقول ، ملموس یا غیرملموسی همچون
ساختمان و مجسمة یادبود، اثر و مجموعه های هنری.کتاب و دست خط ، بقایا و
بسیاری اقلام دیگر باشد. در زمان صلح میراث فرهنگی به واسطة کنوانسیون 1972
یونسکو با مضمون محافظت از میراث طبیعی و فرهنگی جهان (WHC) و کنوانسیون
یونسکو با مضمون پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس (2003) حفظ می گردد . به
هر حال این میراث نیز طی هرگونه حملة مسلحانه ای تهدید می شود: آن ممکن است
از روی قصد مورد حمله واقع شود زیرا سمبل دشمنی و اصالت آن کشور است، آن
یک تاریخ، فرهنگ یا مذهب است. ممکن است چنین اقلامی به خاطر منفعت ؟؟ غارت
یا دزدیده شوند یا به سادگی طی جنگهای متمادی در معرض آسیبهای تصادفی قرار
گیرند .
با
وجودیکه محافظت ویژه در سطح بین الملل تا زمان کنوانسیون سال 1954 لاهه
انجام نپذیرفته بود، اولین گامها به سوی محافظت از این میراث از قرن نوزدهم
آغاز گردید، زمانیکه قوانین جنگ معین گردید . قبل از آن قوانین متعدد
زمانی جنگ اشاره ای به حفظ مایملک فرهنگی می نمود. مثلاً ممنوعیت معمول
پیرامون تخریب میراث فرهنگی و قدیمی به زمان یونان کلاسیک باز میگردد . قبل
از رمیها مردم پذیرفتند که فرهنگ باید تنها به عنوان آخرین چاره خراب و
نابود شود . و سپس طی جنگهای ناپلئونی، این اصل که مایملک فرهنگی، میراث
تمام انسانهاست اولین بار در قانون بین الملل پدیدار گشت .
این
قانون لیبر (Lieber code) بود که ارائه شد و اولین تلاش مدرن برای تدوین
قوانین جنگ بود . آن طی جنگ داخلی آمریکا توسط پروفسور فرانسیس لیبر که یک
مهاجر آلمانی به ایالات متحدة آمریکا و پرفسور دانشکدة حقوق کلمبیا بود
تهیه گردید .
هر
چند قانون لیبر تنها نیروی نظامی USA را ملزم می ساخت، تا حد زیادی نیز
مطابق با قوانین و رسوم موجود جنگ در آن زمان بود. خصوصاً، مواد قانونی 35 و
36 آن به حفظ میراث فرهنگی کمک می کند. ماده 35 یعنی :
اثرهای
کلاسیک هنری،مجموعه های علمی یا وسایل گرانبهایی مثل تلسکوپهای نجومی
همچون وسایل بیمارستانی باید در برابر تمام آسیبهای موجود ایمن شوند، حتی
وقتی که در مناطق محصور شده در حین محاصره یا بمباران واقع می باشد.
ماده 36 به تسخیر املاک دولتی و نه دزدیدن ، ویران ساختن یا آسیب رساندن به چنین میراثی اشاره می کند :
مقدمه :قوانین بین المللی جنگ طی صدها سال جنگ و کشمکش میان انسانها با
تدوین همزمان قوانین در اواخر قرن نوزده گسترش یافت. اما این امر تا زمان
خسارات کاملاً گسترده خصوصیات فرهنگی جهانی دوم میسر نبود. در آن زمان
جامعة بین الملل نیاز به حفظ میراث فرهنگی در زمان جنگ را تأیید نمود.
کنوانسیون لاهه پیرامون حفظ مایملک فرهنگی در واقعة جنگ مسلحانه (1954)
(کنوانسیون لاهه 1954) به همراه پروتکل های آن و پروتکلهای سال 1977 به
کنوانسیون ژنو ، چهارچوب مدونی را فراهم می نماید. همانگونه که مشاهده
میشود، در قسمت دیگری از قرن بیستم این قوانین با پیشرفتهای اخیر واقع در
سال 2003 به کندی تقویت شد. به هر حال ، علیرغم قوانین شدید و متعادل بین
المللی به خصوص خطاب به حفظ آن، ضرر و زیانهای وارده به میراث فرهنگی
ادامه یافت.
در جنگهای اخیر یوگسلاوی سابق و عراق باز هم میراث
فرهنگی به غارت رفت و فاجعة فرهنگی نیز در افغانستان رخ داد. واضح است که
جنگ باز هم بی ثباتیهای بسیاری را در بر می گیرد و بدون شک کشمکش انسانی و
فعالیت نظامی ادامه می یابد. این امر منجر به تمرکز شدید بر کارآیی قوانین
بین المللی و توانایی آنها برای حفظ میراث فرهنگی گرانبهای ما می گردد.این
مقاله تاریخچه حفظ میراث فرهنگی بین المللی را بیان می نماید و به ارائه
جزئیات ویژگیهای خاص روی حفظ این میراث در زمان جنگ مسلحانه به همراه
اریابی اثر آنها میپردازد.میراث فرهنگی میتواند شامل اشیاء منقول و
غیرمنقول ، ملموس یا غیرملموسی همچون ساختمان و مجسمة یادبود، اثر و مجموعه
های هنری.کتاب و دست خط ، بقایا و بسیاری اقلام دیگر باشد. در زمان صلح
میراث فرهنگی به واسطة کنوانسیون 1972 یونسکو با مضمون محافظت از میراث
طبیعی و فرهنگی جهان (WHC) و کنوانسیون یونسکو با مضمون پاسداری از میراث
فرهنگی ناملموس (2003) حفظ می گردد . به هر حال این میراث نیز طی هرگونه
حملة مسلحانه ای تهدید می شود: آن ممکن است از روی قصد مورد حمله واقع شود
زیرا سمبل دشمنی و اصالت آن کشور است، آن یک تاریخ، فرهنگ یا مذهب است.
ممکن است چنین اقلامی به خاطر منفعت ؟؟ غارت یا دزدیده شوند یا به سادگی طی
جنگهای متمادی در معرض آسیبهای تصادفی قرار گیرند .با وجودیکه محافظت ویژه
در سطح بین الملل تا زمان کنوانسیون سال 1954 لاهه انجام نپذیرفته بود،
اولین گامها به سوی محافظت از این میراث از قرن نوزدهم آغاز گردید، زمانیکه
قوانین جنگ معین گردید . قبل از آن قوانین متعدد زمانی جنگ اشاره ای به
حفظ مایملک فرهنگی می نمود. مثلاً ممنوعیت معمول پیرامون تخریب میراث
فرهنگی و قدیمی به زمان یونان کلاسیک باز میگردد . قبل از رمیها مردم
پذیرفتند که فرهنگ باید تنها به عنوان آخرین چاره خراب و نابود شود . و سپس
طی جنگهای ناپلئونی، این اصل که مایملک فرهنگی، میراث تمام انسانهاست
اولین بار در قانون بین الملل پدیدار گشت .این قانون لیبر (Lieber code)
بود که ارائه شد و اولین تلاش مدرن برای تدوین قوانین جنگ بود . آن طی جنگ
داخلی آمریکا توسط پروفسور فرانسیس لیبر که یک مهاجر آلمانی به ایالات
متحدة آمریکا و پرفسور دانشکدة حقوق کلمبیا بود تهیه گردید .هر چند قانون
لیبر تنها نیروی نظامی USA را ملزم می ساخت، تا حد زیادی نیز مطابق با
قوانین و رسوم موجود جنگ در آن زمان بود. خصوصاً، مواد قانونی 35 و 36 آن
به حفظ میراث فرهنگی کمک می کند. ماده 35 یعنی :اثرهای کلاسیک هنری،مجموعه
های علمی یا وسایل گرانبهایی مثل تلسکوپهای نجومی همچون وسایل بیمارستانی
باید در برابر تمام آسیبهای موجود ایمن شوند، حتی وقتی که در مناطق محصور
شده در حین محاصره یا بمباران واقع می باشد.ماده 36 به تسخیر املاک دولتی و
نه دزدیدن ، ویران ساختن یا آسیب رساندن به چنین میراثی اشاره می کند :
فهرست برخی ازمطالب:
مقدمه
III کنوانسیون لاهه 1954
IV قوانین بین المللی دیگری برای حفظ میراث فرهنگی
نتیجه
